Aan mijn werkgever
Groet Gijsbert,
CC Ad Vorselaar,
bij deze wil ik graag mijn teleurstelling uitspreken over de wijze waarop met mij gecommuniceerd is tijdens de laatste maanden van mijn ziekteperiode. Gedurende het eerste jaar en mijn poging tot re-integreren zijn veel afspraken gemaakt, toezeggingen gedaan, is vertrouwen uitgesproken.
In het tweede jaar werd mij vooral gevraagd mee te werken aan een herkeuring vanwege de Goudse Verzekeringen en daarna aan een bezwaarschrift en her-herkeuring. Wederom vanuit de beloften dat alles tot in detail met mij besproken zou worden.
Immers, zo werd nadrukkelijk aangegeven, natuurlijk was er begrip dat ik na mijn Corona- en werk gerelateerde burn-out mentaal niet (meer) in staat ben om alles te overzien. Er zouden gesprekken volgen, tijdig en uitvoerig, waar ook mijn vrouw Anja bij zou zijn om mij te helpen helder te hebben wat er gebeuren zou en welke keuzen met welke consequenties er voor zouden komen te liggen.
Niets van dat alles.
Waar in september geen contact met mij was werd ik maandag 3 oktober even door jou gebeld dat ik wel snapte dat je met terugwerkende kracht mij wel in september had verteld dat mijn baan zou stoppen. Natuurlijk, zo zei je, Arie van Weelden zou alles narekenen en nog binnen oktober zou je uitgebreid met ons gaan zitten om alles op een rijtje te zetten en te bespreken hoe we zaken netjes zouden afsluiten.
Half oktober krijg ik een brief van de UWV dat ik alsnog met terugwerkende kracht per afgelopen januari 2022 volledig arbeidsongeschikt ben en wat mijn nieuwe inkomenssituatie wordt. Van het Altena College krijg ik dan een loonstrook met daarop 3,50 Euro te betalen per eind oktober.
Dat is het. Stilte.
Het Altena College: Goed voor Elkaar.
Tenzij je niet meer bij die "Elkaar" hoort.
Mijn mentale problemen zijn sinds eind september ernstig groter geworden en deze laatste twee weken extreem heftig. Ondanks alle medicatie en therapie ontsnap ik niet aan angstaanvallen, blijvende moeheid, nachtmerries, migraine, nachten niet slapen en totaal onvermogen me nog ergens op te concentreren of van te genieten. Mijn mentale probleem, dat jullie kennen en met zorg zouden benaderen, is helaas wat het is. Dat jullie dat niet snappen vergeef ik jullie, beiden. Dat jullie zeggen dat je er met zorg mee zult omgaan en dat niet kan vind ik kwalijker. Dat afspraken niet worden nagekomen en ik zakelijk non-communicatief wordt afgeserveerd is voor mij niet te verteren.
Ik heb 23 jaar in dienst van het Altena met volle overtuiging gewerkt naar beste vermogen, naar eer en geweten. Ik ben 34 jaar leraar. Ik heb mezelf gedefinieerd als leraar, als mentor, als collega, als teamspeler en teambouwer, als coach en opleider. Het niet langer kunnen werken is een rouwproces, een enorm stuk identiteitsverlies.
Het vervolgens moeten ervaren dat ik niets waard ben en gewoon wordt gedumpt is het heftigste wat ik ooit heb meegemaakt.
Wat me tot slot pijn doet, verdrietig maakt en vanuit onmacht verlamd is het morele gezag dat op het Altena College wordt toegeëigend op grond van protestants christelijke traditie. Gij geheel anders en je naaste liefhebben als jezelf is kennelijk zeer anders interpretabel. Het behandelen van een ander zoals je zelf behandeld zou willen worden zoals wordt gepraktiseerd in deze situatie doet mij vermoeden dat ik dat waarschijnlijk altijd te idealistisch heb toegepast. Het is iets dat ik niemand gun mee te hoeven maken.
Ik zou heel graag vanuit wederzijds en wederkerig respect mijn baan en carrière willen beëindigen. Ik hoop dat mij dat gegund gaat worden.
Joël J. Ulfman
Reacties
Een reactie posten