Ongelijk.
Ik kan dat toch niet niet kunnen?
Ik heb wel tijd maar geen zin om op te ruimen, vakantie gehad maar geen tijd.
Ik ben er wel aan begonnen toch?
Sommige dingen zijn gewoon over, voorbij.
Ik wil alle ruimte hebben om te kiezen, zelf te bepalen.
Ik ben zo druk door de week, ik heb het weekeinde nodig om mensen te zien. Ik kom nooit ergens.
Het huishouden gebeurd immers, het vuilnis verdwijnt. Honden worden uitgelaten en boodschappen gedaan. Onderhoud aan huis en tuin, vervanging waar nodig.
Een luisterend oor, een Uber waar nodig.
Wie betaald bepaald.
Ik hoef dat niet te doen, ik vraag geen hulp, ik hou zelf mijn broek op.
Had het nou aan mij gevraagd, nu betalen we weer de hoofdprijs.
We gaan ook nooit uit, we zien nooit iemand, ik kom nergens.
De honden stinken, eisen aandacht, gedragen zich niet goed, irriteren in het algemeen.
Bomen staan in de weg, ik zie ze, schaduw niet nodig, meer zon.
Piano niet fijn in kamer, boeken zijn er te veel. Planten verzorg ik niet hoor, dat kan ik niet zo goed als jij. Er is te weinig kastruimte. Er is te veel op voorraad.
Die kamer moet anders, wit. De trap die moet wit. Een inloopkast. Een werkkamer. Jij met je mancave en je motor die je nooit gebruikt. Ik mis een hobby, ik sport te weinig. Altijd maar op de bank hangen. Ik drink niet maar jij bent altijd de Bob.
Ik zie mijn kinderen nooit.
Je hoeft niet mee te gaan hoor, gezellig als je wel gaat, maar ik snap het als je niet wilt of geen zin hebt. Ik ga toch.
Je bent mijn vader niet, ik respecteer je en zie je pijn en verdriet. Je bent Kees niet, die wilde nérgens heen en isoleerde mijn moeder. Mijn moeder is alleen, zonder vrienden of vriendinnen. Ze is een stoer wijf dat tot haar 72e werkte, altijd voor iedereen klaar stond, nooit zichzelf voorop stelde. Ze faciliteerde zelf het gedrag van haar dochters en Kees, ze heeft een levenslang schuldgevoel. Ze praat niet over haar eigen verdriet of moeilijke keuzes in het verleden.
Nee hoor, dan zet ik je op straat. Nee hoor, dan liggen je spullen in de tuin. Ach, dan zoek je maar een ander onderdak. Haha, als jij verliefd zou worden op een ander ben ik tevreden met nooit meer een man.
Ik heb je niet nodig. Jij kunt mij niet gelukkig maken. Raak me liever niet aan, luister alleen maar. Je hoeft niet elke dag te zeggen dat je van me houdt.
Ik lieg niet, ik vertel gewoon niet alles. Jij kunt niet omgaan met mijn mening, je ervaart alles als kritiek. Ik heb een vergadering, net als gisteravond, met de vakgroep TBO. Ja, op Valentijnsdag. Nee, ik was niet een avond met Karin. Ik spreek niet opnieuw achter je rug af met een andere man, in Rotterdam, waar ik op afgeef maar mee sms terwijl ik met jou in Firenze ben waar jij me een huwelijksaanzoek gaat doen. Nee, ik werk over, langer door vanwege de files, ik zit niet in Ari naar Feyenoord te kijken.
Nee, ik geloof niet in trouwen, ik doe geen beloftes. Ik doe het voor jou. Jij bent hopeloos romantisch.
Ik weet het toch al, die dokter/arts/therapeut/neuroloog/andere loog/collega/auteur , die kunnen mij niets wezenlijk nieuws vertellen. ja, haha, alle diploma's hangen al aan de muur.
💗sturen of 💋is goedkoop, en doet ze naar meerdere mensen, ook mannen. Dus dat betekent volgens haar zelf niets bijzonders. Heb je deze week misschien tijd voor wat WIJ-tijd, wat intimiteit, mag niet worden ingepland, want het moet "spontaan" gebeuren. En gebeurd dus niet. Zelfs als ik vraag: Vanmiddag misschien? is het antwoord standaard "Wie weet..." met meestal voorrang voor andere zaken. In het verleden wilde ik graag een kruis in de agenda of een dagdeel blokkeren voor "ons". Maar dat "voelde niet fijn..." Spontaan is toch veel leuker ? Vast.
Nee hoor, andere mannen kijken niet naar me, dat verbeeld je je maar. En bovendien val ik eigenlijk niet op andere mannen of fantaseer ik nooit over ze. Dat zei ik toen wel, maar dat was toen, dingen zijn nu anders.
We zijn ongelijk.
Ik heb ongelijk.
Liever geluk dan gelijk ?
Ik weet nu wat ik ben : Een vrijlater.
Reacties
Een reactie posten