Cirkel of spiraal, op- of neerwaarts?

 

Het wordt saai in mijn hoofd, steeds hetzelfde cirkel redeneringen. Van actie-reactie redeneringen, besef van "schuld" op z'n Aziatisch: Je daden hebben altijd gevolgen, dat is neutraal. Niet een veroordeling, geen belasting maar de neutrale vaststelling. Als historicus mijn mantra.

Ik ervaar of besef iets. Daardoor voel ik iets of doe ik een volgende denkstap. Soms snáp ik zelfs (meestal "éven" iets) waarna weer een nieuw punt wordt toegevoegd. Ik hoop altijd dat het een ontwikkeling is, een groei in inzicht en gevoelsbesef. Vaak is het meer een volgende verwarrende gedachte. Als... dan...maar dan.... toch ??? Malen.

Kijk Anja wil geen intimiteit meer. Seksueel dan. Maar ze wil wel intimiteit in veiligheid en geborgenheid. Voor mij is daar verwevenheid. Zij wil die seksuele intimiteit uit onze relatie-vergelijking halen. Ik moet die maar elders vinden. Kan mijn geest dat wel aan? Maar door steeds langere onthouding zakt mijn verstandelijke vermogen logisch erover te denken in en is mijn lichamelijke prikkelbaarheid groter. Ik voel me door haar aangetrokken maar weet dat zij dat niet naar mij voelt. Zij doet sexy kleding aan of zelfs kleding die mijn "fetisj" zijn, hoge laarzen of een leren kledingstuk. Ze draagt make-up en een heerlijk parfum. Wat er dan in mijn zintuigen binnenkomt vertalen mijn hersens niet meer, het dierlijke begeren neemt het dan over.

En wat als.... Is haar situatie onomkeerbaar? Wat als ze straks toch weer gevoelens ontwikkelt? Wat als haar lichaam zich herstelt? Pijn overgaat en slijmvlies weer functioneert, hormonen weer vrij kunnen interfereren met synapsen? Wat als ze spijt krijgt van deze periode, wat als ze ontdekt wat te voelen voor een andere man. Al helemaal omdat ze mij van zich heeft afgeduwd? Wat als ze het mij gaat kwalijk nemen dat ik een "vlucht voorwaarts" zou aanvaarden naar een minnares? Ik wacht liever jaren op haar dan haar verliezen.

Verraden door mijn lichaam, verraden door vrouwen. Boos en verdrietig. In mijn eerste huwelijk werd mijn seksuele behoefte die ik durfde uiten gezien als lust, ongewenste lust en abnormaal bestempeld, terwijl zelfs in samen gelezen christelijke literatuur mijn verlangens als natuurlijk en normaal werden erkend. Dat ik niet over mijn deeltje biseksuele fantasie durfde praten was denk ik niet meer dan logisch gezien de totale beladenheid in het milieu dat evangelisch heette te zijn. In mijn tweede huwelijk uitte ik alles, god zegene de greep, ik wilde echt zijn. En al sprekende voelen wat het uiten in mij teweegbracht. Ik mocht het uiten, werd aanvaard, voelde me voor het eerst volledig man.

En nu voel ik me opnieuw verraden, verlaten, lichamelijk eenzaam.