Fulltime

 

Anja heeft een fulltime job.

Ik ben fulltime afgekeurd.

Ik doe fulltime het huishouden all-in, maar heb wel 1x/week een ochtend Bonny voor het grove werk, en Anja kookt vaak in weekeinden en vakanties.

Ik deel mijn tijd zelf in, plan mijn huishoudelijke en huisonderhoudswerk in de week op de dagen dat Anja van huis is. Haar agenda is meestal dat ze maandag, dinsdag en donderdag van 745 tot 1900 van huis is en op woensdag en vrijdag al dan niet thuis van 800 tot 1700 online werkt. 

Na de drukke weekeinden en vakanties heb ik haar werkdagen nodig om bij te komen en het huis voor mezelf te hebben. Zelf mijn tijd en activiteiten in te vullen zonder me te hoeven voegen.

Als ze plotseling besluit toch thuis te komen werken of zoals nu een week ziek op de bank zit voel ik me zwaar beperkt. Zij heeft haar werkkamer, haar inloopkast, ze kan op bed gaan liggen of naar haar werk gaan. Als ze thuis is neemt ze ook de woonkamer en de eettafel en een deel van de keuken.

Ik voel me kut over wat ik voel.

Haar ADD laat haar veel doen, houdt haar druk, dwingt haar hoofd te balen en te zuchten als ze maar nietsdoende op de bank zit en voortdurend aangeeft dat ze niet snapt dat mensen wel op de bank zomaar niets kunnen zitten te doen.

Ze appt, met veel piepjes en bliepjes, de godganse dag, daarnaast leest ze de krant of internet en deelt voortdurend wat ze leest en ze belt met mensen met de speaker aan. Nog los van de normale menselijke interactie van koffie zetten, lunch maken, etc etc. 

Aan het ontbijt deelt ze plannen, dromen, o wat leuk. Nog meer dromen en plannen waar ik weer eens niet in voorkom of aan kan meedoen. Dromen die veel tijd en geld kosten, altijd en eeuwig over haar kinderen, familie, vrienden en zelf ex gaan. Of werk gerelateerde verhalen over leuke collega's, leuke activiteiten, jubilea, verrassingen en waardering die ze ontvangt. O ja, ik ben daar nooit bij welkom.

Als ik iets wil delen moet ze naar haar werk, naar de wc, even een appje beantwoorden. Of wil ze wat minder valideren en meer oplossen. Soms ben ik te stil en volgt de vraag "Is er iets?" omdat stilte nu eenmaal gevuld moet worden.

Mijn fulltime huishouden roept geen belangstelling, vragen, verbazing of waardering op. Ik ben wel het huisvrouwtje maar zonder de zaterdagse bos bloemen. 

Ik heb geen idee van tijd in maanden en jaren. Maar al in 2015 bij mijn tweede burnout ontdekten we samen dat ze nooit mijn naam gebruikt. Bang die verkeerd uit te spreken, zei ze, ik ben daar altijd heel kritisch over. Nog steeds doet ze dat niet. Opvallend deze weken is dat ze überhaupt weinig aanhef of adressering gebruikt in haar communicatie met mij. Als ik dat voel denk ik altijd dat het NIET zo is en dat ik vooral heel gevoelig en vanuit negatief zelfbeeld of negatieve verwachting functioneer. Maar het is gewoon vervelend het als feitelijk vast te moeten stellen. Al ons aanraken is net zo : Er is een gever en een ontvanger.

Of dit blog ooit gedeeld moet worden is zeer de vraag, het dient nu om mezelf te uiten, kwijt te kunnen, maar het voelt als een dagenlange klaagzang. En een man moet niet zeuren of huilen. Gewoon doordouwen, te veel tijd om handen zeker. Alles wat je aandacht geeft groeit. Etc etc....

Leuk om in al het geschrevene zowel de rechterschouder (aanklager) als de linkerschouder (helper) te ervaren. De strijd tussen mogen en laten, tussen schuldgevoel en toestemming. Voer voor psychologen. 

Ik hoorde vanmorgen dat ik vannacht (weer) had liggen huilen en ik flapte er uit dat het fijn is dat ik kennelijk ergens wel kon huilen. De nachten zijn een slapeloze hel, veel wakker liggen en verdriet voelen. Ik las ergens dat slapeloosheid vooral aan verlies van relatie wordt gekoppeld. Ik geloof dat wel. Als ik deze alinea terug lees dan voel ik mezelf op huilen staan, warme ogen, moeilijke ademhaling en een waas in mijn hoofd.