Joe Buck

 

Op zoek naar dat gevoel, lastig, weemoedig, vol, en eigenlijk wil ik dat niet, want it hurts. Big time. En toch moet ik het kunnen voelen ergens , ik wil het mogen voelen. De ontroering. Die mogen delen.

Maar muziek gaat diep mijn ziel in. En die ziel wil verbintenis. Herkenning en weerklank, mede-ervaring, verwondering en zo je wilt: Vervoering.

Als ik vroeger alleen was met mijn muziek, of als ik een liedje schreef, als ik experimenteerde met mijn gitaar of heel af en toe op een ander instrument....., als mijn stem opging in de akkoorden, als mijn gitaar de tegenakkoorden speelden tegen Erik, Jeroen, Frits of Froukje, als mijn stem de tweede laag hervond in een melodie...., als de stiltes mochten zijn en voelen gewoon gebeurde. Als mijn ziel mocht tasten naar die Schepper áchter de muziek. Als mijn antenne signalen vond, als mijn vragen en emoties verklankt raakten en er een soort vervoering was.

Ooit gingen Erik en ik voor een optreden naar Kampen met de trein vanuit Deventer. We waren veel te vroeg op het station waar we zouden worden opgehaald. Op een warme herfstavond. In de wachtkamer speelden we gitaar. En man, de akoestiek was gróóts, vervoering brengend. We speelden willekeurige muzieklijnen en vonden een halve song. En zagen pas later dat een enkele reiziger buiten stond te staren en toen we stopten was dat omdat onze chauffeur ons eindelijk had gevonden en ons onderbrak.

Van het optreden weet ik niets meer, maar de emotie op het perron..... Wow !

Als ik naar Joe luister voel ik iets puurs. Iets authentieks, iets dat gehoord wil horen. Om toch, om intrinsieke redenen. En één van die redenen is dat mijn hart open gaat, mijn ogen vochtig worden. Schiet mij maar lek als jij weet hoe en waarom. Maar 't is wat gebeurd.

Vanavond na het eten keken we naar een aflevering van een komische serie, niets plats of ingewikkelds, gewoon herkenning van gezinssituaties. Kinderen, ouders, simpele levenslesjes, schuren aan elkaar en toch weer samenzijn, samen leven en groeien, huggen, een kus en een verwachting die normaal is en er ook uitgesproken mag zijn. 

Als je samen geen kinderen hebt, niets dat je hebt mogen meescheppen, geen verbinding in een oogopslag en harte-emotie. Als je samen niets schept. Als je alleen tijd consumeert. Ik voel me schurend leeg, afgewezen, onnodig. Feitelijk al alleen wonend. Ik wil zo graag huilen maar mag het niet. Mag? Mag ??!! Ja, zo voelt het. Kweet ook niet hoe dat zo komt. Misschien wil ik mijn schuldgevoel voeden? Mezelf de schuld geven dat IK dit veroorzaak, dat IK de zwakke behoeftige ben. Dat opnieuw mijn verlangens naar fysieke genegenheid niet wenselijk en opdringerig zijn. Dat ik maar aan mezelf moet werken, mezelf moet leren beheersen. Val die ander niet lastig, hallo, accepteer nu maar gewoon wat is en denk aan de wijsheid van het sereniteitsgebed.

God, geef mij de kalmte om te aanvaarden wat ik niet kan veranderen, de moed om te veranderen wat ik kan veranderen en de wijsheid om het verschil tussen beide te zien.