Mispoes

 

Ik mis je.

Dat had ik een maandje terug gezegd voor we gingen slapen. De volgende ochtend vroeg ze me er naar. Ik zei dat ik haar miste, Ons miste, ons lichamelijke samenzijn. "Daar kan ik dus helemaal niets mee", en het onderwerp was afgedaan.

Toen we elkaar leerden kennen en samen uitgingen was Anja niet van het aanraken, niet van het kussen. Ik verlangde daar naar en heel langzaam ontwikkelde zich dat. Ik zei dat het ons geheime wapen was, want we konden niet al te vaak samen zijn maar we konden wel ons verlangen uitten, overal, zonder maatschappelijke gene, kussen is immers aanvaard.

Na ongeveer een jaar samen vroeg ik haar waarom het kussen aan het verdwijnen was. "We hebben nu immers toch wel uitgebreid seks?" was haar verklaring.

Enkele jaren terug hadden we een ernstige crisis samen. Samen tegenover die crisis bedoel ik. Anja was zwaar aangeslagen en maanden uit haar balans, viel enorm af en bleef daarna duidelijk magerder. We knuffelden veel zonder dat dat persé seks hoefde te zijn, maar we hadden veel behoefte aan nabijheid "and occasional sex".

In een poging dat weer samen te herstellen wilde ik graag tijd inruimen voor samen intiem zijn, een X in de agenda om afspraken te blokken, 2 a 3 maal per maand. Dat wilde Anja niet, want het moest nu eenmaal vooral spontaan gebeuren. Ze zei dat ze echt wel 1 a anderhalve x per week echt zin had. Maar het kwam er nu eenmaal gewoon niet van.

Read the signs man...., yep. Inzicht is traag.

Ik zei te vaak "ik hou van je" volgens haar, dan gaat het bijzondere er van af. Dus zeg ik het al jaren speciaal als laatste woorden voor het slapen gaan. Zij slaapt dan meestal al maar lijkt het toch waar te nemen.

Al heel lang, hoe lang?, is het vooral Joël die aanraakt, een hand vastpakt, initiatief neemt. In bed kon Anja nu eenmaal niet goed op haar zij liggen want haar nek doet zeer, dus al snel na ons samenzijn leerden we dat ze niet bij mij of tegen mij aan in slaap zou vallen. Ze draaide zich op de andere zij en vertrok naar dromenland. Ik was dan degene die haar toch graag aanraakte dus mijn hand vlakbij haar legde zodat mijn vingertoppen haar nog voelden. 

Alleen in lacherige sfeer doet ze wel eens iets als een kusje gooien of me aankijken dat mijn hart een slag overslaat. Ik heb welgeteld één briefje waarop ze schrijft dat ze van me houd. Let op: Ook op andere manieren wel hoor, echt, in een boek "Rebible" schreef ze de mooiste tekst ooit. En op een mok met uitwisbare stift...:-)    Foto's van haar vind ze nooit mooi en foto's van mij maakt ze zelden of als kiekje. Ikzelf kan op foto's zien dat van het onderwerp wordt gehouden. Enige aandacht en zorg, even wachten op dat moment en.... En het zegt iets over haar zelfbeeld/-acceptatie én het feit dat ik dat niet mag zeggen want dat is absoluut niet aan de hand.

Maar ze heeft gelijk: Woorden zijn maar woorden, sentiment, goedkoop. Het gaat om wat je doet en voor elkaar bent. Dat leef ik. Maar de foto van ons met daarop geprint mijn (eenzijdige) trouwbelofte aan haar is ergens verdwenen. Kwijt. 

Het blijft maar malen dat ze zeer recent zei: Ik zal me zonder man prima redden.

Wat Anja in haar hoofd heeft dat heeft ze niet in haar kont. Feitelijk is ze de natuurlijke dominant, hoe ze ook benadrukt dat ze voor mij viel omdat ik rustig maar zelfbewust en energiek ben. Maar zij bepaald. Wie betaalt bepaald. Redelijkheid is niet hetzelfde als "snappen". Ik snap vrij vaak wat zij wil of nodig heeft. Ik ben te nadrukkelijk zorgzaam en verzorgend, absoluut. Ik probeer niet verstikkend te zijn. Maar zeker, ze zal het wel zo voelen. Ik ben attent en denk vooruit.

Ik wou dat ik wat voor je kon doen., zegt ze. Serieus. Ze luistert naar me, mijn slapeloosheid, en vult dan in waardoor dat komt (mis) en komt met oplossingen (mis). Ik vertel voorzichtig en dan explicieter over verdriet en wanhoop, over eenzaamheid. ze vertelt me dan dat ze dat heel rot vind voor me. Als ik vervolgens (kapot) aangeef een ander onderwerp te willen dan volgt er een diepe blik en een zucht. Ik voel me dan falen dat ik háár niet begrijp. Dat ik háár een machteloos gevoel geef.

Ik sta met een dubbelloops jachtgeweer voor een slachtoffer en zeg: "joh, neem vast een aspirientje, want dit gaat dagelijks zeer doen hoor..... Kon ik maar wat meer voor je doen."

Ik heb de macht, eenzijdig, om te beslissen en op te leggen dat we nooit meer warm zullen eten. Alleen nog maar pap. We kijken wel alles op de tv waar gegeten wordt, reclames, praten met mensen over lekker uit eten gaan, zien films met het thema "kok". 

Ik verkoop op een zondag beide auto's. Anja vraagt me waarom. Ik zeg dat het mijn overtuiging is dat het milieu schade lijdt. Hoe kom ik dan naar mijn werk? vraagt ze. Daar vind je heus wel een oplossing voor pop, zeg ik dan.