Switch

 

Waarom heb ik geen schakelaar aan/in mijn hoofd? Waarom is het volgens mensen zo onbegrijpelijk dat je wou willen vluchten in wat ook om maar niet te malen? We liggen in bed, het licht gaat uit, 5 minuten later ben ik zwetend aan het malen. Net als mijn tinitus...., nooit stopt het , alleen denk ik er soms minder aan. Maar in het donker.... alsof een scheepshoorn uit mijn ziel galmt in mijn hoofd.

Ik wil niet dood, denk ik, omwille van het verdriet voor de mensen om mij heen. Maar soms denk ik: Oh God, please God, alstu - alstublieft laat het ophouden. Al was het maar voor even. 

Ik weet nu dat ik mijn hele leven depressief ben geweest. In grote delen verstopt onder overleefgedrag, dromen en mezelf opzij zetten voor gekozen verantwoordelijkheden. Ik ben doodsbang dat ik er mijn kinderen mee opzadel. Zowel met mijn depressie in nu of toekomst als met wellicht een erfelijke of opvoedkundige aanleg.

---------

De "schone" schijn ophouden: Niemand mag weten dat iets minder gaat of tegenzit. Ik hoor haar keihard tegen mensen aan de telefoon mooi weer spelen of zelfs liegen over haar of mijn gezondheid of situatie. Dat ik mij daardoor ontkend voelt is geen issue. Ik ben alleen op de motor op bezoek bij haar moeder of kinderen of zelfs collega/vrienden en hoor over de meeste dingen geen kennis omdat ze dat gewoon iets persoonlijks vind dat ze liever niet deelt of vooral iemand niet mee lastig valt of bezwaard.

Terwijl ze wél wilde scheiden omdat haar huwelijk een leugen was  en ze haar kinderen daarin niet wilde voorliegen.

Ze vind de vriendschap met sommige mensen zó veel waard dat mijn pijn of verdriet minder belangrijk is, mijn leven of kinderen onbenoemd horen te blijven.

Jarenlang heeft zij 8 kleinkinderen gehad en ik tien...... Ze zegt dat ik rancuneus ben of te veel in situaties blijf hangen als ik eerst in haar diepe gekwetstheid moet meeleven, personen haar gruwelijk te kort doen waar ze onder lijd en na een jaar weer best mee om kan gaan en ik me verbaas. Maar mijn ex is satan en mijn oudste dochter voorzichtig gezegd therapie-nodig-hebbend. Met haar ex kan ze een hele avond een boom opzetten, lachen, herinneringen ophalen en over de kinderen feesten plannen. Mijn familie is vreemd (dat klopt) maar er zijn óók mooie kanten. Ze kan nauwelijks waarderen als iemand iets liefs zegt of schrijft tegen/naar mij.

-----------

Wat zouden de antwoorden zijn als boezemvriendin Patricia deze vragen stelde:

- Ben je gelukkig?

- Is Joël gelukkig?

- Is jullie huwelijk goed?

- Hoe zie je je toekomst?

Ik hoor haar zeggen: Zonder man zou ik me helemaal prima voelen. Ik mis de vrijheid en ruimte om mijn eigen leven in te vullen. Als hij een week weg is kan ik naar alle kinderen en vrienden toe. Ik doe natuurlijk niets aan het huishouden en het minimale met de honden, maar er is genoeg eten in huis zodat ik alle ruimte heb.

Hoe zou de vraag van mij beantwoord worden als ik deze stel:

- Anja, waarom noem je vrijwel nooit mijn naam?

Of voor dit moment existentieel: 

- Anja, je ervaart dat je lichamelijk niet in staat bent, zelfs geen behoefte hebt of wellicht het je tegenstaat om intiem te zijn. Is dat een permanente situatie? Of kan Joël hopen dat je ooit weer naar hem verlangt ?

- Anja, kun je zijn verlangen naar jou en naar intimiteit begrijpen ? Zie je dat als een onderdeel van jullie relatie of is dat iets van hem ? Denk je dat jij iets zou kunnen betekenen voor hem in zijn gemis?

- Je legt zijn behoefte nu buiten je relatie, hij moet maar een vriendin zoeken. Hij mag niet verliefd worden en je wilt niets van/over haar weten. Kun je empathie opbrengen voor zijn verdriet en machteloosheid?

- Anja, je wilt niet lezen over zijn verleden, je wilt liever geen therapie omdat je daar niet in geloofd. (Je hebt immers alle diploma's al aan de muur). Kan het zijn dat jouw verleden ook een deel van jouw gedrag definieert, dat overleefmachanismes uit je jeugd het je moeilijk maken om diepe belangstelling en verbondenheid te voelen met Joël ? Of helpen te verklaren waarom je sterke schuldgevoelens hebt naar je kinderen, waarom je je zo sterk wilt houden en zelf emoties lastig vind? Kan het zijn dat je anderen niet lastig wilt vallen met jouw zorgen of verdriet? Kan het zijn dat je vluchtgedrag vertoont in harder werken, meer sporten, meer weg willen, meer naar je kinderen en familie willen, slecht stilte kunnen verdragen? Dat dat verklaart waarom het ouder worden je zo frustreert ?

- Anja, was je er wel aan toe om met Joël een nieuwe relatie aan te gaan? Kun je aanvaarden dat bij je uiteen gaan met Willem je zelf echt ook 50% schuld had?

- Anja, heb je enig idee wat Joël gelukkig zou maken? Heb je enige behoefte daarin iets te betekenen?

Ik verdraag het nauwelijks om mezelf getrouwd te noemen, die ring te dragen of de ketting die zegt dat ik uniek ben. Jaja.

Waar staan we over 5 jaar? Hoe zien we ons in 2027?