Tekst en teksten en ...

 

                                                                  

God,

ik voel me zo diepteloos leeg,

alsof er geen enkele weerklank van mij terug komt,

geen echo van mijn Bestaan.

Alsof het Licht in mij langzaam verflauwd en niet meer weerspiegeld

in de Spiegel van wezenlijk contact

God,

waar is die wind die ooit waaide door mijn Ziel,

doe mij zo maar optilde als ik mijn armen spreidde.

De stille Kracht die onzichtbaar tastbaar tintelde,

die stof wegblazende frisheid en blijmakende echtheid.

Alle zintuigen voelden als het eerste voelen, het eerste zien,

een Zin horen, een diepe vreugde ruiken en een gewichtloosheid tasten.

God,

wat is deze donkerte die aanzwelt in de onstuurbare geestelijke onrust,

de horizon die schijnbaar opgeslokt wordt door een ontastbare mist.

Een zwaarte die me zo bizar verlamd 

en mijn denken tegelijk doet razen tegen de vermoeidheid in,

het willen vluchten met steeds zwaardere benen en onwillige spieren,

een hart dat bonkend piekert waar de uitweg of een alternatief is.

Help ! Mijn stem galmt in de leegte, de klank verdwijnt in eindeloze verten.

Zie mij ! Mijn ziel wil gevonden zijn, mogen zijn, erkend worden.

Laat mij schuilen ! Ergens troost vinden, ergens niéts meer hoeven.

Laat mij Zijn ! Ik wil zijn en erkend worden. 

Ik hunker naar Rust, Stilte, Kalmte.