Zooooo moe....

 

.....kapot.....

Zoooooooooooooooooooooooooo moe.

Ik kan niet slapen, mijn hart bonkt, mijn tinnitus gilt in mijn hoofd, mijn ogen branden en mijn huid voelt zwaar, verdriet en machteloosheid om verloren levenskwaliteit.

Houdt het dan nooit op?

Is het echt eerlijk? Waarom overkomt mij dit ? Waarom mag ik niet ontspannen en me ergens veilig en aanvaard voelen? Compleet zijn en me geknuffeld en bemind voelen?

Als dit de Toekomst is dan is gisteren fijner, de herinneringen aan het geborgen en ontspannen zijn vervagen al.

Als dit een begin is van meer, van eindeloos tot ik dood mag gaan, laat die dood dan genadiglijk bevrijdend eerder komen.

Zwart.

Geen licht.

Mijn Ziel is leeg en moe, moedeloos.

Dit is dus in de afgrond kijken. Het Duister zien. Je Zelf kwijtraken.

Zo moe.

God, mijn God. Waarom sta ik hier alleen, waarom is er een prijs die zo zwaar is die ik kennelijk moet betalen voor mijn verleden of in het heden "mogen" bestaan.

Ik weet niet of ik DIT nog wel kan,

nog wel wil,

dit.