Perron 12

Ik weet niet hoe het straks moet, pensioen, dat kan ik niet. Alle dagen thuis, echt niet. Ik kan dat toch niet niet kunnen? Ik heb wel tijd maar geen zin om op te ruimen, vakantie gehad maar geen tijd. Ik ben er wel aan begonnen toch? Sommige dingen zijn gewoon over, voorbij. Ik wil alle ruimte hebben om te kiezen, zelf te bepalen. Ik ben zo druk door de week, ik heb het weekeinde nodig om mensen te zien. Ik kom nooit ergens. Het huishouden gebeurd immers, het vuilnis verdwijnt. Honden worden uitgelaten en boodschappen gedaan. Onderhoud aan huis en tuin, vervanging waar nodig.  Een luisterend oor, een Uber waar nodig.  Wie betaald bepaald. Ik hoef dat niet te doen, ik vraag geen hulp, ik hou zelf mijn broek op. Had het nou aan mij gevraagd, nu betalen we weer de hoofdprijs. We gaan ook nooit uit, we zien nooit iemand, ik kom nergens. De honden stinken, eisen aandacht, gedragen zich niet goed, irriteren in het algemeen. Bomen staan in de weg, ik zie ze, schaduw niet nodig, meer...

  I miss the person I used to be, I miss the he she loved to see. Whatever this night brings, in shadows and dreams, endless seaming darkness ! , my soul lonely screams. When comes the morning , light slightly pale, I finaly find breath to waken, exhale. I am like a fortress of solitude, plenty of silence 

                                                  Je moet dit echt eens lezen. Alweer iets. Een artikel, een internetsite, een bijlage, dit keer een boek, maar dun. Ik zou graag willen dat je dat boek Niemandskinderen las. Nee, ik vind het niet fijn om te lezen over ouders die falen. Ruim acht maanden terug gaf ik aan dat het boek me ontroerde, dat ik mezelf er in herkende en erkend voelde, dat door de aantekeningen die ik in de kantlijn zette ik heel kwetsbaar ben. We hebben "een week vakantie" gehad. Vrijdag al vrij omdat er zo enorm hard gewerkt was, al twee weken inclusief avonden en weekeinden. Anja heeft het enorm zwaar op haar werk, wordt gemangeld door wiskundevakgroepsleden onder aanvoering van een overspannen coördinator, Voldemort noemen we haar. Over de top onderzoek door een extern integriteitsbureau (zelfde firmaatje als pvda misbruikte om gijs te sc...

  Gorinchem, vrijdag 28 oktober 2022 Groet Gijsbert, CC Ad Vorselaar, bij deze wil ik graag mijn teleurstelling uitspreken over de wijze waarop met mij gecommuniceerd is tijdens de laatste maanden van mijn ziekteperiode. Gedurende het eerste jaar en mijn poging tot re-integreren zijn veel afspraken gemaakt, toezeggingen gedaan, is vertrouwen uitgesproken. In het tweede jaar werd mij vooral gevraagd mee te werken aan een herkeuring vanwege de Goudse Verzekeringen en daarna aan een bezwaarschrift en her-herkeuring. Wederom vanuit de beloften dat alles tot in detail met mij besproken zou worden.  Immers, zo werd nadrukkelijk aangegeven, natuurlijk was er begrip dat ik na mijn Corona- en werk gerelateerde burn-out mentaal niet (meer) in staat ben om alles te overzien. Er zouden gesprekken volgen, tijdig en uitvoerig, waar ook mijn vrouw Anja bij zou zijn om mij te helpen helder te hebben wat er gebeuren zou en welke keuzen met welke consequenties er voor zouden komen te liggen. Ni...

                                       Niet zo eerlijk om het op MIJN bord te krijgen als we in onze relatie niet meer intiem kunnen zijn, Heel naar dat mijn behoefte niet belangrijk genoeg is voor een toenadering in tijd of energie, Ik ben gewoon niet meer in de stemming. Ik voel het niet meer. Ik ben niet meer verliefd, Ik voel me niet meer tot jou aangetrokken. Niet meer tot mannen. je mag best een minnares zoeken hoor, Maar je mag niet verliefd worden, dan stop ik onze relatie. En een minnares vind je natuurlijk zo maar op de hoek van elke straat of bij minaars.com ...  Als zij niet meer kan dan moet ik dus voor het nu ontstane probleem eenzijdig de oplossing vinden. Hoe dan? Ik wil haar, niemand anders. Dan maar chemisch castreren. Ik vind haar mooi, aantrekkelijk, woest sensueel en heerlijk in elk opzicht. Ik moet wel mee winkelen om leren broeken te bekijken. Ehmmm. Haar nóg s...

Hoera, ik mocht met pensioen. Nu ja, ik móést met pensioen. Of meer nog: Ik werd volledig afgekeurd en vriendelijk verzocht op te zouten. Alhoewel vriendelijk... en ook niet verzocht. Ik werd plots door de UWV verteld dat met terugwerkende kracht mijn herkeuring had geleid tot volledige afkeuring. Mijn baas deed er het zwijgen toe, totaal, behalve een laatste loonstrook deze maand met daarop een verrekening: Euro 3,45 zou ik ontvangen. Zo dan. Geen communicatie of berekening, geen keuzeopties of begeleiding. Ondanks zeer vaak herhaalde toezeggingen door Arbo-arts Ad Vorselaars of rector Gijsbert van der Beek.  Ze snapten dat mijn werk gerelateerde burn-out een ernstige mentale situatie was, dat ik heel noeizaam kan volgen wat mij wordt verteld en dat cijfertjes of computerschermen mij paniekstoornissen geven. Daarom zou ook in alles Anja worden betrokken, mijn slimme vrouw en afdelingsdirecteur aan de Hogeschool van Rotterdam. Echt. Beloofd ! Nee dus.